Aangezien mts Waldhof nog steeds in St Goar ligt is het nogal een toestand om daar voorbij te geraken. Ze laten eerst de afvaart door dus de bergvaart moet maar ergens een plekje vinden. Dan om 16.00 uur mag de bergvaart weer verder. In een ietwat georganiseerde chaos. Bij aankomst in Bad Salzig moet je de wsp oproepen. Dat duurt dus bij ons dus een eeuwigheid voor je eindelijk de wsp daadwerkelijk aan de marifoon hebt. Want zoals gewoonlijk doet blijkbaar onze marifoon het weer eens niet. *yeah right*
Eindelijk hebben we dan een nummer. Nummertje 25 dus zie maar een plekje te vinden. Er was nog net een plaatsje tussen een tanker en een containerschip omdat iedereen zo ontiegelijk goed heeft aangesloten. Natuurlijk ligt nr. helemaal achteraan en nummer 40 vooraan dus iedereen moet wachten op nummer 1. Want we moeten op volgorde vertrekken. Nou ja dat ging dus even goed maar niet lang natuurlijk. Wat dan natuurlijk weer het gebruikelijke gekrakeel op 10 veroorzaakte. Wat mij zo ontiegelijk ergert. Als er echt iets belangrijks aan de hand is kom je er niet door omdat 2 collega’s elkaar aan het uitschelden zijn.
Eindelijk mochten we weer verder. Maar het ging allemaal behoorlijk langzaam dus tegen de tijd dat we dan eindelijk het gebergte induiken is het hartstikke donker. Als wij iets niet doen normaal gesproken dan is het wel in het donker het gebergte in. Maar ja wat moet je anders. In Bingen lagen er al schepen aan de muur wat voor deze ene keer mocht. Overal op ankerplaatsen en waar dan ook lag het stampvol. Dus maar door gevaren. Uiteindelijk zijn we in Kostheim kunnen gaan liggen. Maar het was wel 3 uur ‘s nachts.
We waren wat vroeger dan geplant in Höchst aangekomen en gelijk gaan lossen. Niet dat het erg vooruit gaat want er is nog maar zo’n 250 ton uit. Toch denken ze dat we zondag leeg gaan zijn. Maar dat moeten we nog zien. Morgen een kijken of ik een supermarkt kan vinden. En zo m’n bedje in want ik ben best brak.
Jeanine
Het is lang geleden. Heel lang geleden…. Maar ik ben er weer. Ondertussen was m’n weblog ontploft dus een verandering zat er aan te komen. De host van onze website is al een tijdje geleden verhuisd naar een andere server. Daardoor kon ik niet eens meer inloggen op m’n weblog om iets te plaatsen. Dus ik dacht dan haal ik alles eraf en begin ik opnieuw. De bedoeling was dat ik weer met dezelfde software verder zou gaan maar dat kreeg ik jammer genoeg niet aan de praat. Dus heb ik andere software geinstalleerd en die werkt wel….
Affijn ik ben terug…. Maar wat is er in de tussentijd eigenlijk allemaal gebeurt…???? We hebben er een hond bij genaamd Bandit. Zijn grootste hobby is overboord vallen. Hij heeft eind vorig jaar nog 10 dagen in een asiel in Kehl gezeten omdat hij weer eens overboord was gevallen. Nou ja meer gespoeld eigenlijk. We hadden toch echt het kleinste en rustigste puppy uit het nest. Maar dat mocht schijnbaar niet baten. Hij is verder hartstikke lief en leuk. En gelukkig niet al te groot. Een zwarte labradorachtige… moeder een golden retriever en vader onbekend. Eerst werd nog gevreesd dat vader een Berner Sennenhond zou zijn. Pfff gelukkig niet…. Ik vind ‘m nu een mooi formaat hebben. Hij is al weer anderhalf jaar oud en ik denk niet dat hij nog veel groter gaat worden.
Vorig jaar begon ik me steeds slechter te voelen en ik werd erg kortademig. Toen het echt niet meer ging ben ik naar een dokter gegaan. Jammer genoeg niet m’n eigen huisarts want we lagen in Dordrecht. Maar daar heb ik vroeger op internaat gezeten dus heb gezocht of m’n oude huisarts er nog was. En ja hoor die was er nog. Ik ben daar naar toe gegaan en omdat hij weet hoet het zit met schippers heeft hij de koe gelijk bij de hoorns gevat en me naar het ziekenhuis gestuurd. Ik moest maar eens een longfoto laten maken en m’n bloed laten testen. Zo gezegd zo gedaan. Hij kon het niet met zekerheid zeggen maar hij dacht dat het wel eens sarcoïdose kon zijn. Ehm ja…. wat is dat.
Google is your friend. En wat ik daar zag werd ik niet zo blij van. Ik dacht hij doet er zo luchtig over even een pillenkuurtje en ik ben weer gezond. Zo werkt het jammer genoeg niet. Affijn het moest echt duidelijk zijn en ik moest helemaal door de molen dus ik ben naar m’n eigen huisarts gegaan die me heeft doorgestuurd naar het ziekenhuis en daar ben ik helemaal door de molen gegaan. En ja hoor het is sarcoïdose. Ik ben enkele weken aan de wal gebleven en heb toen bij m’n moeder gelogeerd. Ondertussen ging het varen gewoon door en waren m’n schoonouders aan boord. Ik moet zeggen dat door die verplichte vakantie ik me wel een stuk beter voelde. De ergste moeheid was weg en de onstekingen verdwenen ook.
Toen alles uitgezocht was en ik te horen kreeg dat het dat was mocht ik weer naar boord. Zonder ook maar een medicijn of wat. Want er zijn geen medicijnen voor. Ik kreeg het advies mee om toch vooral rustig aan te doen en stress te vermijden….. Ja leuk maar we hebben wel een eigen bedrijf. Stress is bijna niet te vermijden hier…. Ik doe m’n best om het rustig te doen en ik moet ook wel anders kan ik niet meer op of neer. Bij mij manifesteerd het zich in gewrichtspijn en spierpijn. Ik heb dus eigenlijk chronisch spierpijn. Ik probeer op de goede dagen maar een beetje te wii fitnessen want ik wil toch een beetje soepel blijven.
Gunstig bijeffect van de sarcoïdose is dat ik dus vorig jaar gestopt ben met roken. Tja als je bijna geen adem meer kan halen dan kan je ook niet roken. En omdat ik toendertijd niet echt veel eetlust meer had ben ik nog een kleine 20 kg afgevallen. Maar m’n eten smaakt weer prima dus ik moet uitkijken dat het er niet terug aankomt. Wat is er verder nog gebeurt. Ohja Wederhelft z’n oma is in dec 100 jaar geworden. Ze woonde toen nog op haar zelf. Maar daar is ineens snel verandering in gekomen. Ze wilde nu zachtjes aan wel naar een verzorgingshuis en stond dan ook op de wachtlijst. Maar blijkbaar als je 100 bent sta je automatisch bovenaan. (dit is in België) Ze is vorige week verhuisd naar het immaculata. (klinkt ook weer heerlijk belgisch) We zijn nu zo ongeveer wel weer bijgepraat. Tot snel maar weer…
Jeanine
